Rada Rodziców Ogniska Pracy Pozaszkolnej

33 1050 1445 1000 0097 0954 1438

w tytule przelewu proszę podać imię i nazwisko dziecka,

 nazwę koła oraz miesiąc za który jest wpłata

Konsultacje z nauczycielami prowadzącymi zajęcia, odbywać się będą w każdy pierwszy czwartek miesiąca w godzinach 15:30-16:00.

 

Ministerstwo Edukacji Narodowej przygotowało specjalną stronę poświęconą nadchodzącym zmianom w systemie edukacji. Zawiera ona wszelkie informacje zarówno dla uczniów, jak i rodziców i daję możliwość skontaktowania się z pracownikami ministerstwa. Stronę znajdziecie państwo pod następującym adresem:
http://reformaedukacji.men.gov.pl

 

Dodatkowo została stworzona broszura informacyjna, którą można pobrać klikając w następujący link:
http://reformaedukacji.men.gov.pl/wp-content/uploads/2016/11/broszura-dobra-szkola-plik-internetowy.pdf

 

Dzieci w wieku 9 lat po powrocie z wakacji do szkoły nie są onieśmielone jak te, które idą do niej po raz pierwszy. Znają już swoich rówieśników, nauczycieli i układ szkoły. Teraz one opiekują się młodszymi kolegami. W wieku 11-12 lat u dziecka zaczyna się chwiać równowaga wieku dziecięcego. Przechodzi ono stopniowo do okresu dojrzewania. Pod względem rozwoju fizycznego u dziecka 9 -11 lat zwiększa się jego ogólna ruchliwość. Dojrzewanie narządów wewnętrznych ma dużą przewagę nad wzrostem. Bardzo dużą rolę odgrywają ćwiczenia koordynacyjne przy powstawaniu nawyków ruchowych. Kościec dziecka jest miękki i może ulec wielu deformacją np. przez noszenie tornistra na jednym ramieniu czy też przez nieodpowiednie siedzenie przy szkolnej ławce. Bardzo dużą rolę na wyrobienie odpowiedniej postawy odgrywają odpowiednio prowadzone ćwiczenia ruchowe. Mają bardzo duże znaczenie dla rozwoju całego organizmu. Dzieci w wieku 11- 12 lat, szybko rosną przez hormony wydzielane przez przysadkę mózgową. Kości i mięśnie szkieletu rozwijają się o wiele szybciej niż organy wewnętrzne. Serce nie nadąża za wzrostem ciała, co powoduje osłabienie i spadek ciśnienia. Zwiększona praca organów powoduje wzmożoną pobudliwość układu nerwowego oraz huśtawki nastrojów. Poprzez szybki wzrost dzieci mają tendencję do garbienia się.

 

Taniec najczęściej kojarzony jest z muzyką i ruchem. Rehabilitacja, mająca na celu usprawnić fizycznie i psychicznie poszerzona została poprzez taniec, taka metodę nazywamy choreoterapia. „Choreoterapia, jest terapeutycznym wykorzystaniem ruchu tanecznego, jako procesu stymulującego fizyczną i psychiczną aktywność człowieka.”[2] Podczas choreoterapii ćwiczenia nie są nużące, ponieważ za każdym razem ćwiczenia zmieniają się i zmienia się muzyka. Taki rodzaj ruchu jest ciekawy ma duży i korzystny wpływ na rozwój zarówno dziecka jak i dorosłego człowieka. Ruch ma także bardzo duże znaczenie w celu rozładowywania emocji. [3]

 

Rozwój psychiczny u dzieci pomiędzy 9 a 11 rokiem życia cechuje się poważnymi zmianami. Dzieci zaczynają logicznie myśleć, potrafią dłużej skoncentrować się na jednym zadaniu, ich pamięć jest coraz lepsza. Potrafią dotrzymać obietnicy, co oznacza rozwój woli
u dziecka. Okres ten cechuje ogólna równowaga. Dziecko jest spokojne i zdyscyplinowane ceniące ład i porządek. W tym okresie dziecko liczy się coraz bardziej
z opinią kolegów, dlatego zwrócenie uwagi na forum klasy mocno przeżywa. Dzieci w tym wieku tworzą zgraną grupę. Interesują się zabawami o charakterze gier zespołowych, które polegają na współzawodnictwie. Podczas tych zadań dzieci uczą się jak ze sobą współdziałać przez wzajemną pomoc, aby osiągnąć cel. Zestaw zabaw i gier podczas zajęć tanecznych przebiega przy akompaniamencie muzyki. Oprócz innych, ma zadania umuzykalniające.
W tym okresie u dzieci rozwija się potrzeba rozrywki intelektualnej. Dlatego wskazane byłoby, aby nauczyciel ćwiczył u dzieci funkcję uwagi, myślenia i pamięci, ponieważ cieszą się one dużym zainteresowaniem wśród nich. W wieku 11-12 lat rozwój cech płciowych powoduje bardzo duże zainteresowanie własną osobą. Otoczenie dziecka ma ogromny wpływ na jego opinię o sobie.

 

Zajęcia taneczne często są traktowane przez dyrektora, wychowawców szkolnych
i rodziców, jako rodzaj kaprysu u dziecka. A właśnie na takich zajęciach, kiedy dziecko bawi się można przyśpieszyć rozwój procesów poznawczych, które pomogą mu
w ogromnym stopniu w zadaniach szkolnych. Dzięki ćwiczeniom umuzykalniającym rozwija się u dziecka zdolność do rozróżnienia odcieni dźwiękowych. Wyrabia się
w nich tzw. Słuch fonematyczny, dzięki tej wrażliwości np. nauka języków obcych jest ułatwiona.
Podczas zajęć tanecznych nauczyciel uczy świadomości ciała i celowego wykonywania ruchu. Na takich zajęć dziecko uczy się obserwacji.

 

Udział w zajęciach tanecznych mogą brać, również dzieci niepełnosprawne. Pierwszy klub tańca dla dzieci niepełnosprawnych w Polsce powstał w 1994 roku. W 1996 roku został przekształcony w Stowarzyszenie Rehabilitacji i Tańca Integracyjnego Osób Niepełnosprawnych Swing- Duet. Taniec u osoby niepełnosprawnej największy wpływ ma na jego psychikę. Gdyż może on być tak wrażliwy na taniec, że łączy
się empatycznie z tańczącym, zapomina o swoim kalectwie i nabiera chęci do życia.   Taniec poprzez proste ruchy i dostosowanie ich do indywidualnych potrzeb chorego uzdrawia duszę i ciało. Duszę poprze z piękno i wrażliwość, a ciało poprzez ruch.[4]

 

Kształcąc aktywne formy spostrzegania kształci się również rozwój uwagi. Wyrabia się nawyk uważania, który w przyszłości ułatwia naukę i zdyscyplinowanie. Warunkiem rozwoju psychicznego jest rozwój pamięci, która jest potrzebna przez całe życie. Łatwiej zapamiętać rzeczy zrozumiałe i barwne uczuciowo. Oraz doświadczając tych rzeczy. Dlatego udział
w zajęciach tanecznych jest kolejnym pozytywnym aspektem sprzyjającym temu rozwojowi. Powtarzając ćwiczenia kilkakrotnie z instruktorem dzieci zapamiętują je i w momencie, gdy nauczyciel przestaje tańczyć i tylko obserwuje, potrafią odtworzyć ten schemat. Pamięć rozwija się poprzez zapamiętywanie kolejności ćwiczeń i samodzielne wykonanie go. Rozwijając pamięć dziecko wyrabia nawyk pracowitości i dokładności.[5]

 

Jak już wcześniej wspomniałam taniec ma terapeutyczny wpływ na człowieka. Wykorzystywany jest w psychoterapii tańcem :

-           dla osób z uszkodzeniami wzroku- praca nad formowaniem się ego chorego, rozładowanie napięci mięśniowych wynikających z frustracji wrodzonej potrzeby ruchu, chęci poruszania, biegania i skakania

-           dla osób niesłyszących- u takich osób taniec ma wpływ na poprawę
w nawiązywaniu nowych znajomości, taniec stwarza warunki do bliższych kontaktów, oraz kształtuje poczucie solidarności. Taniec rozładowuje napięcia psychiczne wynikające z frustracji braku sygnału dźwiękowego ze świata zewnętrznego, oraz dodaje pewności siebie. Deficyty ruchowe u osób niesłyszących można korygować poprzez taniec i stymulację wizualną.

-           ludzi starszych

-           w leczeniu psychoz- w zależności czy terapia jest indywidualna czy grupowa.
W tej pierwszej nacisk ruchowy położony jest dla danej jednostki. Taniec wpływa
na kontrolę impulsów i zwiększenie samoregulacji organizmu.

-           z dziećmi autystycznymi- poprzez taniec dziecko doświadcza ruchów pozwalających na nawiązanie sensownej komunikacji.[6]

 

Podsumowując taniec wpływa na funkcjonowanie psychofizyczne u dzieci w bardzo dużym stopniu na wyrobienie pewności siebie, wyrobieniu odwagi, dziecko nie boi się wystąpić publicznie przed klasą (na przykład podczas odpowiedzi ustnej przy tablicy). Dzięki tańcu dziecko nabiera świadomości swojego ciała, potrafi korygować swoje ruchy, kształtuje się
u niego poczucie estetyki. Taniec, także ma wpływ na zwiększenie śmiałości u dziecka, chętniej zawiera nowe znajomości, dzięki czemu nie izoluje się od rówieśników, a integruje się z nimi. Taniec rozładowuje napięcia, dzięki czemu dobrze wpływa na uzyskanie stanu równowagi psychicznej i pomaga odprężyć się.

 

Opracowała

 

Katarzyna Bator-Sromek

 

 

[1] Pow. M. Podlasiecka, Metody pracy z dziecięcym zespołem tanecznym, Centralny Ośrodek Metodyki Upowszechnienia Kultury, Warszawa 1971, str. 17 - 19.

[2] O. Kuźmińska, Taniec w teorii i praktyce, Akademia Wychowania Fizycznego im. Eugeniusza Piaseckiego
w Poznaniu, Poznań 2002r

[3] Pow. O. Kuźmińska, taniec w teorii i praktyce, Akademia Wychowania Fizycznego im. Eugeniusz Piaseckiego w Poznaniu, Poznań 2002 r., str. 61-62

[4] Pow. O. Kuźmińska, Taniec w teorii i praktyce, akademia Wychowania Fizycznego im. Eugeniusza Piaseckiego w Poznaniu, Poznań 2002r., str.63-66

[5] Pow. M. Podlasiecka, Metody pracy z dziecięcym zespołem tanecznym, Centralny Ośrodek Metodyki Upowszechnienia Kultury, Warszawa 1971, str. 17 - 27.

[6] Pow. D. Koziełło, Taniec i psychoterapia, KMK Promotions, Poznań 2002, str. 138- 151

 

Sztuka towarzyszy człowiekowi do zarania ludzkości. Jest immanentną potrzebą człowieka, daje możliwość przeżywania pełnego wachlarza emocji, kształtuje wrażliwość, opowiada świat. Tym bardziej więc jest potrzebna dzieciom, które wzrastają i których osobowość się kształtuje. Dziecko bardzo często staje przed zupełnie nowymi wyzwaniami, z którymi musi sobie radzić, a sztuka może pełnić rolę cudownego przewodnika po świecie. Ważne jest, aby ten przewodnik nie reprezentował jedynej słusznej prawdy i „ciągnął za rękę”, ale pokazywał różne warianty samodzielności, przedstawiał możliwości, by dziecko w sztuce mogło odnaleźć siebie, móc przyjrzeć się sobie i światu jak w zwierciadle. Sztuka wpływa na rozwój osobowości i na uspołecznienie człowieka, ale daje też mnóstwo radości, która tak bardzo potrzebna jest do harmonijnego rozwoju i zabawy, która jest jego fundamentem. Właściwie każda z dziedzin sztuki pełni te ważne w rozwoju dziecka role, a literatura i teatr, na których chcę się tutaj skoncentrować łączą różne dziedziny sztuki i oddziałują szczególnie intensywnie. Z jednej strony mogą służyć jako bierna rozrywka, dająca odetchnąć od codzienności, wprawiając nasz umysł i ciało w stan relaksu. Z drugiej zaś strony czytanie, słuchanie, przeżywanie spektaklu są motorem do poszerzania gamy doznań estetycznych, pobudzają umysł do ciągłego szukania odniesień, interpretacji, rozwijają myślenie abstrakcyjne, tak ważne i pomocne w życiu, a obecnie bardzo niedoceniane.

Teatr oraz zajęcia teatralne mogą stanowić nie tylko wspaniałą rozrywkę, ale w niesamowity sposób otwierają nowe możliwości. Przełamują lęki, budują poczucie własnej osobowości, kształtują i pielęgnują poprawną mowę, rozwijają wyobraźnię i intelekt, dają możliwość świadomego obcowania w grupie, dostrzeżenia zalet faktu, że się różnimy. Dzieci reagują na teatr w sposób szczególny, wystarczy dla żartu podjąć zabawę- animować ołówkiem czy pluszową zabawką, by u dosłownie każdego dziecka pojawiła się uwaga, radość i pełne zaangażowanie widza. Tak jak patrząc przez to samo okno, każdy z nas dostrzeże coś innego, tak patrząc na tę samą scenę, jedna osoba dostrzeże piękne kostiumy, inna wspaniałą grę, inna dekoracje a kolejna jeszcze coś innego, coś co odpowiada wewnętrznej konstrukcji psychicznej, emocjonalnej, osobowościowej.
Te wrażenia dziecko być może przeniesie na innych, będzie wdawać się w dyskusje, oceniać. Z biernego widza stanie się aktywnym członkiem swojej grupy.

W dzisiejszym skomputeryzowanym świecie bardzo ważne jest, aby wprowadzać teatr w życie od najmłodszych lat. Tu nie wszystko się świeci, mówi i oddziałuje na nasz umysł w sposób bierny – siedzimy i patrzymy na ciągle zmieniające się obrazki jak w telewizorze czy komputerowej grze. Tu odwrotnie – trzeba wysilić swoją wyobraźnię, aby uwierzyć, że ten robak z gąbki może być prawdziwy a ta pani na scenie jest najprawdziwszą królewną. Tu świat wyobraźni nie ma żadnych ram, możemy dowolnie weń wchodzić i wychodzić. Jest to niesamowita zdolność, którą niestety z wiekiem coraz bardziej tracimy. A wyobraźnia to przecież wielki skarb, dzięki któremu w dorosłym życiu możemy być kreatywni, spontaniczni, tolerancyjni i otwarci na nowe zmiany, jakie przynosi życie.
Dlatego tak ważne jest, aby jak najdłużej i jak najwcześniej starać się kształtować dziecięcą wyobraźnię. Znamiennym tego przykładem jest postać św. Mikołaja. Dlaczego do pewnego wieku wierzymy w niego tak ogromnie, że za każdym razem, gdy nadchodzi dzień 6 grudnia czujemy wielką euforię i radość? To właśnie zasługa naszej wyobraźni. Człowiek dorosły nie często dopuszcza do świadomości możliwości istnienia czegoś ponad świat dotykalny. A przecież to właśnie wyobraźnia jest ogromnym kapitałem, który pozwala być kreatywnym i odnajdywać świeże rozwiązania w każdej z dziedzin naszego życia i to zarówno na polu zawodowym jak i prywatnym.

Spektakle teatralne to nie tylko świetna zabawa dla najmłodszych, kształtowanie ich wrażliwości i wyobraźni. Poprzez ich interaktywny charakter wciągamy dzieci w fabułę spektaklu. Przez ten zabieg widz jeszcze bardziej wchodzi w świat teatru, wie, że ma wpływ na to, co za chwilę się wydarzy. Czasem musi wyjść na scenę, czasem coś zaśpiewać. Staje przed obcymi rówieśnikami zupełnie nieskrepowany, bez tremy. Świat wyobraźni jest się przez to dla niego jeszcze bliższy. A im bardziej go pozna, tym większy użytek zrobi z niego w przyszłości, w dorosłym życiu.

Czytajmy więc dzieciom jak najwięcej, świadomie wybierajmy lektury do czytania, pamiętajmy o tym, jak wspaniale wspólne czytanie wzmacnia więź w rodzinie, zabierajmy nasze pociechy do teatru, tym bardziej , że w naszym mieście mamy fantastyczny Teatr Lalek Banialuka. Zapisujmy dzieciaki na zajęcia teatralne, by poprzez zabawę poznawały smak „dziania się teatralnego”, pokonywały tremę, starannie się wysławiały, bawmy się w teatrzyki domowe, inwestujmy w rozwój pociech czas i wspólną zabawę, bo to prawdziwy, ogromny kapitał, nieprzeliczalny na najbardziej wygórowane sumy.

Poniżej przedstawiam alfabetyczną listę najlepszych książek roku 2015 dla dzieci wg Joanny Adamskiej- pedagoga i polonistki, dziennikarki portalu „Dzieci są ważne”

Beatrice Alemagny „ Pieciu Nieudanych ”

Frances H. Burnett „ Mała Księżniczka”

Jenny Broom „ Animalium”

Iwona Chmielewska „ W kieszonce”

Anne Crausaz „ 52 tygodnie”

Emilia Dziubak „ Rok w lesie”

Wiliam Grill „Wyprawa Sheckeltona”

Grzegorz Kasdepke, Ryszard Petru „ Zaskórniaki i inne dziwadła z krainy portfela”

Mattas de Leeuw „ Wielka księga pociągów”

Rose Lagercrantz „ Życie według Duni”

Arnold Lobel „ Żabek i ropuch”

Aleksandra i Daniel Mizielińscy „ Pod ziemią , pod wodą ”

Marianna Oklejak „ Cuda wianki”

Zuzanna Orlińska „ Detektywi z klasztornego wzgórza”

Zuzanna Orlińska „ Stary Noe”

Paweł Pawlak „Ignatek szuka przyjaciela”

Renata Piątkowska „ Która to Malala?”

Piotr Socha „ Pszczoły”

Zofia Stanecka „ Basia i remont”

Justyna Styszyńska „ Zwykli- niezwykli mieszkańcy – Las i Biegun”

Małgorzata Strzałkowska „ Dawniej czyli drzewiej”

Agnieszka Suchowierska „ Mat i świat”

Emmanuelle Tchourkiel „ Ilustrowany inwentarz zwierząt”, „ Ilustrowany inwentarz roślin”

Wojciech Widłak „ Wesoły Ryjek i zima”



Kultura wysoka, jako sztuka przeznaczona specjalnie dla dzieci rozwinęła się dopiero w XIXw., ale przecież baśnie ludowe, tradycyjne opowieści w przekazie ustnym, wzornictwo i symbolika w sztuce ludowej były obecne od zawsze, rozwijając poczucie piękna i wywołując różnorodne emocje - zachwyt, radość, czasem strach. Historie opowiadane dzieciom pokazywały, w jaki sposób bezpiecznie, mądrze i szczęśliwie przejść przez życie, jak stawać się coraz lepszym człowiekiem.

Jak pisze B. Kowalewska w książce ”Mam czas dla dziecka”- „ (...) baśnie są pejzażem ludzkiej natury. Dziecko intuicyjnie o tym wie i uczy się z baśni o świecie ludzkich norm i wartości, nie będąc tego wcale świadome. Baśnie pomagają w kształtowaniu się takich cech, jak ufność we własne siły, odwaga, prawdomówność, wiara w zwycięstwo dobra i w sens zmagań z przeciwnościami losu. Są więc one niezwykle cenna pomocą w wychowaniu moralnym, w kształtowaniu charakteru dziecka.”





 

Katarzyna Dyga-Szymonowicz



 

Źródła:

http://www.zdrowyprzedszkolak.org/rola-teatru-w-zyciu-dziecka/

http://dziecisawazne.pl/

B. Kowalewska „ Mam czas dla dziecka” Oficyna Wydawnicza Impuls